Art 44
De noodzaak van te BLIJVEN leren een leven lang
RUBRIEK: Bewustzijn    Geplaatst op 22 december 2025

Tuineigenaars klagen er nogal eens over dat "hun werk nooit af is": ze hebben pas het gras afgereden, of het begint alweer te groeien; ze hebben pas hun haag gesnoeid, of hij begint alweer uit te lopen. Hetzelfde kunnen huismoeders doen over hun huishou -den: ze hebben pas de vloer gekuist, of de huisdieren en kinderen maken hem in een mum van tijd weer vuil; ze hebben pas hun keuken helemaal opgeruimd, of ze mogen alweer beginnen met te koken. Minder courant gebruikt men deze bemerking voor de psychologie. Natuurlijk, de opgroeiende jeugd moet op school voortdurend nieu-we stof instuderen, maar als volwassene zal men zich veel minder associëren met de-ze situatie en opdracht. Als volwassene is men immers "afgestudeerd" en brengt men in zijn job dagelijks de praktijk van zijn kennis ten uitvoer als teken van deskundig-heid en ervaring. Hier en daar moet zich soms nog bijscholen in het updaten van zijn kennis, of in het aanleren van nieuwe technieken, maar doorgaans kan men in zijn professioneel leven teren op een basispakket aan kennis en ervaring die doorheen de jaren min of meer hetzelfde blijven.

In het persoonlijk leven is dit evenwel zelden het geval. Als zijn tuin nooit "af" is, dan is het leven immers ook nooit "af"; altijd weer komen nieuwe gebeurtenissen, erva-ringen, mensen, situaties, .....de "gevestigde orde" verstoren, en nopen tot verwer-king en aanpassing. Verwerking van de ervaring zelf, soms met een heling of een revalidatie wanneer die nodig zijn; en duiding van het beleefde in zijn "mentale map van de werkelijkheid". Sommige van die ervaringen zijn kortstondig en vragen daarvoor weinig of minder tijd: bijvoorbeeld men breekt een been. Andere ervarin-gen zijn ingrijpender en vragen veel meer tijd: bijvoorbeeld het verlies van een ge-liefde of een relatiebreuk. Eigen aan ELKE ervaring is dat het een zekere tijd vraagt om DOOR het proces te GAAN, en alle fasen daarvan daadwerkelijk te doorlopen. Men kan dit niet "inkorten" of een shortcut nemen: het kost wat het kost.

Dat is de manier waarop de REALITEIT doorheen ons gaat, en ons zaken verduide-lijkt of bijleert. Elk proces is dus ook een leerproces. Het probleem van de Wes-terse mens hierbij is de dissociatie tussen hemzelf en de wereld, tussen kennis en bewustzijn, waardoor hij meent dat het voldoende zou zijn om een ervaring in zijn geheugen op te slaan als een data of feit. Anders geformuleerd: hij NOTEERT het in zijn kennis, maar TEKENT het niet op zijn map over de werkelijkheid. Hij "weet" het zogezegd, maar hij leeft er niet naar, en is er zich ook niet van bewust wanneer hij het opnieuw "ontmoet". Daardoor is hij niet in staat dezelfde situatie te herkennen wanneer die zich voor doet. En vandaar: de oneindige herhaling van dezelfde proble-matiek.

Dit gebeurt, niet als het fiasco van het denken -waarvoor het nogal eens wordt voor-gesteld- maar vanuit de objekt-subjekt-splitsing door het rationele denken. Kennis is zogezegd "objektief", waardoor het "subjekt" zogezegd BUITEN de werkelijkheid staat dat het "observeert". Gevolg: men kan kennis blijven verzamelen -in de breed-te- ZONDER dat dit tot een vorm van wijsheid of bewustzijn leidt -steeds in de diep -te- omdat het niet wordt toegepast op zijn eigen, persoonlijk, subjektief, konkreet leven. Het gebruikte referentiekader, het gehanteerde GPS-systeem, het belief-sys-teem dat men integraal overneemt, bevinden zich immers steeds BUITEN het proces van zelfkennis en bewustwording.

Echt leren -als een bewustzijnsproces doet men immers steeds VANUIT zichzelf. Dit is een moeilijk en moeizaam proces dat met veel vragen, twijfels en onzekerhe-den gepaard gaat. Vandaar dat de meeste mensen daarvoor passen, en voor die zoektocht op hun eentje bedanken, en zich veel liever aansluiten bij een bepaalde filosofie, doctrine, religie, -isme, dat kant-en-klare antwoorden schenkt. Daarbij geeft men zijn innerlijk gezag -van zijn eigen denken, oordelen en bewustzijn- over aan een uiterlijk gezag: een leraar, een guru, een "meester", een verlosser, een hei-land, .... kortom een gezagsdrager die het hele trajekt uitstippelt. Men moet zijn eigen weg niet zoeken en vinden, maar gewoon DE (aangewezen) route volgen. Zo heb ik het uitermate bevreemdend én kontradiktories gevonden dat men zich op fo-rums over Taoisme -de Weg- steeds weer vastklampte aan de letterlijke vertaling van eeuwenoude teksten, in plaats van de nadruk te leggen op hun inhoud en toepassing in het hier en nu. Dé weg volgen, is kompleet tegengesteld aan ZIJN weg zelf uit-stippelen. Het verschil tussen beide: zijn vrijheid die men opgeeft voor de "zeker-heid" van het resultaat.

De eerste grote fout die men derhalve kan maken, is van te menen dat het bestaan "zinloos" zou zijn: we zijn verdorie geen horde verdwaalde toeristen die hier gewoon zijn om onze tijd te verdoen, maar we zijn hier in een Aardse inkarnatie om een aantal levenslessen te leren. Daarvoor hebben we onze persoonlijke problematiek meegekregen voor deze inkarnatie -weerspiegeld in onze geboortehoroskoop- en daarvoor bestaat het karma. In de duale Aardse realiteit betekent dit dat elke keuze een aantal konsekwenties inhoudt. Een Aards leven slijten -voor hoe lang of hoe kort ook- bestaat dus in eerste instantie uit het nemen van keuzes: wat betreft het ge-slacht (man of vrouw); wat betreft de huidskleur; wat betreft de kultuur; wat betreft de familie; wat betteft het gezin; ...... De speelruimte binnen deze keuzes is dan ook beperkt ipv onbeperkt. Niet zozeer het vertrekpunt is hierbij belangrijk (wat men initiëel heeft mee gekregen), dan wel WAT men ermee aanvangt. Ook daarin ligt een algemene levensles: leer roeien met de riemen die je ter beschikking staan. Klagen dat "men niet genoeg heeft meegekregen", kan niet als alibi gebruikt worden voor indolentie en luiheid. Het bestaan is verre van gemakkelijk.

De tweede grote fout die men kan maken, is van de Aardse leerschool te verwarren met een "Hemelse opdracht". Men kan het bewustzijn zowel ONTKENNEN in zijn bestaan, als SUBLIMEREN in zijn wezen. Tijdens onze INKARNATIE is het bewust-zijn de sleutel om de existentiële dimensie te snappen en het bewustzijnsniveau te bereiken noodzakelijk om zijn problemen te kunnen oplossen en zijn levensles te begrijpen. We zijn geen apen. Maar we zijn ook geen engelen, ttz dat de "bedoeling" van dit bewustzijnsproces NIET de verlichting is. Dat laatste is voorbehouden voor de EXKARNATIE "aan de andere kant". We moeten onze Aardse konditie niet pro-beren te over-stijgen, door te menen dat we BUITEN de Aardse beperkingen en de Natuurwetten zouden staan/ kunnen staan. Nochtans is het juist datgene wat nage-noeg alle religieuze systemen voorstaan: wanneer ze de mogelijkheden van de zoge-naamde "almachtige geest" boven en buiten de Aardse beperkingen stellen. Als mens kunnen we niet wat "engelen" in de exkarnatie-wereld kunnen. Zichzelf in die waan plaatsen, heeft al voor heel wat miserie gezorgd ipv die op te lossen.

Dus: we hebben ons lichaam en ons ego, onze emoties en onze gedachten, en die zijn niet alleen de bron van ellende, pijn en problemen, maar die brengen ook alle vreug-des, geneugden en aangenaamheden mee verbonden aan het stoffelijk bestaan. In onze inkarnatie hebben we dat allemaal NODIG. Primo om alles te kunnen ervaren van de wereld; secundo om te kunnen overleven in deze wereld; en tertio omdat yin en yang, positief en negatief, onverbrekelijk verbonden zijn aan elkaar. Het is een koppel. Net zoals lichaam en geest, huis en bewoner, voertuig en bestuurder, één zijn. Probeer één uit te schakelen, en je schakel ook de ander uit: positief kan niet be-staan zonder dat het negatieve zou bestaan; het verhevene en edele kan niet bestaan zonder dat het lagere en trivialere zou bestaan; het mooie kan niet bestaan zonder het lelijke; het aangename niet zonder het onaangename; .....

De boodschap om "de hemel" op Aarde te installeren en alle "slechte dingen uit te bannen" die ELKE godsdienst eigen is, is een weliswaar goedbedoelde maar tegelijk naiëve en inadekwate boodschap. Het Aards bestaan IS hemel EN hel, en beiden zijn de twee keerzijden van één en dezelfde realiteit. Verplicht zijn om ALLEEN maar "het goede te doen" en "het positieve na te leven" is een erg eenzijdige levensinstel-ling die uiteindelijk slechts een paar "heiligen" en een massa martelaren en slacht-offers oplevert. Wie een VOLLEDIGE mens wil zijn, en een volledig leven wil lei-den, moet met BEIDE bekend zijn, en begrijpen dat BEIDE tot de werkelijkheid be-horen. Het gaat hem om de werkelijkheid, en niet om zijn belief. Het gaat om het ervaren van die werkelijkheid in al haar aspekten, en niet om het in stand houden van een bepaalde visie erover. Het gaat om het leerproces door zelfkennis, en niet om de verspreiding van een bepaalde doctrine of belief over wat men zou willen wat wer-kelijkheid zou moeten zijn volgens zijn geloof. Hier op Aarde, gaat het hem immers om wijs te worden door inzichten en dank zij het bewustzijn te gebruiken; niet om de totale verlichting na te streven en op de troon te laten zetelen, en zijn "andere helft" te ontkennen en te verketteren. Elke godsdienst is daardoor erg fundamentalisties en paternalisties. Het is een oud Vissen-ideaal van duizenden jaren oud en uitgeleefd, en daardoor moet plaats maken voor een meer geëmancipeerd Aquarius-model dat meer speelruimte, meer vrijheid en minder dwang, en vooral meer persoonlijke ex-ploratie toelaat.