Art 25
Orbs - Deel 9 - 10 jaar later
RUBRIEK: Het Paranormale    Geplaatst op 24 juni 2025

Nadat ik mijn onderzoek naar het fenomeen orbs in 2015 eigenlijk had afgesloten, begon een nieuw hoofdstuk in mijn leven waar alle aandacht en energie moest naar-toe gaan om daarvan iets te realiseren. Hierdoor verdween de orbs-thematiek hele-maal naar de achtergrond. Mijn artikels bleven al die tijd natuurlijk gepubliceerd staan op mijn weblog ter inzage. En zoals dat steeds gaat, werd het terug onder mijn aandacht gebracht door een onverwachte mail van iemand die zeer in het fenomeen geïnteresseerd was. In die mate, dat zij er een boek over wou schrijven, en daarvoor kontakt met mij nam. Zo gaat dat soms in het leven: iets is (bijna) helemaal "naar je achterhoofd" verdrongen door alles waarmee je bezig bent, en plots plaatst een sim-pele mail dat terug op het voorplan. 't Ja: orbs! Hoe denk ik daar NU eigenlijk over?

Een vraag stellen, is een vraag beantwoorden. Ik heb me er al die jaren eerlijk gezegd niet meer zo "bezig" mee gehouden. Ik had ze geaccepteerd en geïntegreerd als feno-meen naast alle andere fenomenen van het leven, maar niet meer de urgentie gehad om mijn onderzoek erover verder te zetten. In zekere zin had ik ook mijn antwoor-den erover gevonden, en door iets als een natuurlijk onderdeel te aanvaarden, werd het ook in mijn geest en wereld zijn plaats toegekend en "genormaliseerd"; ontdaan van zijn polemies en "sensationeel" karakter. Jawel, orbs zijn levensvormen aan de andere zijde of dimensie, en wat dan nog? Als ik er één ontmoet in mijn tuin, of ontwaar in mijn living, dan begroet ik hem, en vraag mij dan af WIE dat was die mij kwam bezoeken. Het antwoord op die vraag tesamen met het waarom staan meestal in verband met ofwel het specifieke van het moment (de datum), of aan wie ik die dag heb "gedacht". Het is en blijft immers een kwestie van konnektie, verbinding.

Wanneer men in zijn herinnering de film afdraait van dingen die men met een be-paalde persoon die er niet meer is, heeft gedaan of gezegd, dan "roept" men als het ware de tot entiteit geworden essentie van die persoon op. Direkte dialoog is en blijft moeilijk, want de kloof tussen materiële en puur energetiese dimensie blijft bestaan, maar een link -om een modern woord te gebruiken- kan gelegd worden. Als men dat doet met bekenden die nog in leven zijn, krijgt men dan een telefoontje of een mail van hen: je signaal heeft hen langs de verbindingslijn bereikt. Met bekenden die niet meer in leven zijn is het kontakt direkter (want ze zijn niet meer gebonden aan een plaats), en tegelijkertijd ook veel moeilijker (want gezien ze geen lichaam meer heb-ben: wat kan je met hen aanvangen?).

Het stelt ook de vraag: wat "doen" ze daar eigenlijk aan die andere kant, en als ze door de poort naar DEZE dimensie afreizen, wat kunnen ze hier zoeken of vinden? Niet zonder belang, want ik heb gemerkt dat levende mensen nogal eens de neiging hebben om alles en iedereen met een bepaalde rol, funktie en motief op te zadelen. Zijn die er dan ook voor entiteiten? Het is gemakkelijk om hen allerlei menselijke motieven te gaan toeschrijven, maar dit is uiterst SPEKULATIEF gezien wat HIER van toepassing is, het DAAR niet automaties ook is. Hetzelfde geldt bvb voor chan-neling: het is gemakkelijk om vanuit een mediumschap te pretenderen dat gids-entiteiten ons rechtstreeks komen boodschappen geven en daarmee hele boeken volschrijven; gemakkelijker in ieder geval dan te konstateren dat echte dialoog met hen moeilijk is. En bovenal, en zoals ik al een paar keer in mijn artikels hier heb vermeld: wat DAAR van toepassing is, is ook niet automaties HIER van toepassing.

Wanneer orbs in een grote groep verschijnen, dan hebben ze logieserwijze ook een groepsmotief. Ik spreek wel degelijk over verschijnen, want op eenzelfde plek is er eerst niets te ontwaren, en devolgende seconde zijn ze massaal aanwezig en te zien. Deze ervaring en realiteit is reeds door mij en vele anderen ettelijke keren gekonsta-teerd geworden. Waarom komen levende mensen samen? Omdat en wanneer er iets te bezien, te beleven of te vieren valt: een optreden, een feest, een evenement, een betoging, .... Ze delen dan eenzelfde ervaring en dezelfde gevoelens, en participe-ren aan eenzelfde gebeurtenis of evenement. Op zulke momenten zijn mensen sterk verbonden met elkaar, en reageren ze als één groep, als een eenheid. Denk aan een voetbalwedstrijd waar de supporters van één ploeg tesamen rechtveren en juichen wanneer hun ploeg een doelpunt scoort.

Aan DEZE kant is individualisme belangrijk om zich in de wereld te kunnen handha-ven; aan GENE zijde is samenhorigheid essentieël. Hier heeft men een identiteit ; daar IS men een entiteit. Een dimensie verschil. Maar gezien de individuele weerstan -den zijn opgeheven, beweegt, ervaart en leert men ook als groep, zowel hier als daar, maar verschillend. Obs "houden" dus van zulke groepsmanifestaties en bijeenkom-sten omdat ze er zich "thuis" voelen en er zich aan kunnen "voeden" -wat betreft aan-dacht, lading, sfeer en energie althans- en voelen. Maar kommunikeren met een groep gaat niet; niet hier, en daar zeker al niet. Dus deze groepsverschijningen van orbs zijn weliswaar de meest markante, maar tegelijk de minst interessante: ze "ba-den" zich in een bepaalde sfeer of emotie, of ze zoeken plaatsen met een welbepaal-de uitstraling uit. Ze gaan daarom liever een woud, een natuurlijke tuin of een perma -kultuur uitkiezen dan een gazonperk, omdat daar veel meer "gebeurt" wat betreft de dynamiek en uitwisseling van subtiele energieën. Of ze houden van een doorbraak van natuurfenomenen zoals sneeuw of een regenbui na een hittegolf, die voor soelaas en verkoeling zorgen; of zij begeleiden groei- , herstel- en helingsprocessen.

Kleinere groepjes van orbs zijn daarom interessanter; en individuele orbs het meest interessant. Orbs die regelmatig terugkeren naar een welbepaalde plaats, hebben daarmee een verbinding. Soms een goede en een kontruktieve: plaatsen waar zij van houden en waar zij vrienden komen bezoeken. Aan deze kant zijn goede vrienden, zij die ons op geregelde tijden opzoeken om te zien hoe wij het stellen, en als we met iets "zitten" eens langs komen en gewoon aanwezig te zijn. Zelf spreken is daarbij onbelangrijker dan aandachtig luisteren en meeleven. Dat is bij bezoek "van de andere kant" niet anders: entiteiten komen eens kijken hoe wij het stellen, en door gewoon aanwezig te zijn onze emoties en belevingen te delen. Dat entiteiten daarbij niets terug kunnen zeggen, is dus strikt gezien niet noodzakelijk. Helderzien-den kunnen eventueel dat kontakt in woorden "vertalen", maar doorgaans draait dit altijd rond deze centrale thema's: wij -de afgestorvenen- stellen het goed in onze di-mensie waar geen pijn en lijden meer is, dus maak je geen zorgen om ons; het is eer-der wij die ons zorgen voor jou maken, en willen dat het je goed vergaat, en verder gaat met je leven. Wij houden van jou.

Sommige entiteiten hebben daarentegen een liefde-haat-relatie met een bepaalde plek: deze waar zij geleden hebben. Soms is dat hun vroegere leef- en woonplaats ge-weest, waar zij moeilijk afscheid van kunnen nemen; soms is dat de plek waar zij tij-dens hun leven aan hun einde zijn gekomen. Vandaar dat zij niet bepaald welgezind zijn, en daar GEEN bezoek of "pottenkijkers" wensen. Als je deze plaats moedwillig (de "spokenjagers") of per toeval betreed, dan is het "logies" dat zij zich gestoord voe -len door ongewenst bezoek, en dat dan ook laten merken: zij willen de indringers verjagen door hen de stuipen op het lijf te jagen. Met entiteiten die op slachtvelden, plaatsen waar katastrofes zijn gebeurd, massagraven en concentratie-kampen ver-toeven, speelt wat anders mee: zij willen de stille getuigen blijven van zwaar leed en onrechtvaardigheden die veel mensen werd aangedaan. Opdat men dat nooit zou vergeten. Zij trekken om deze reden onze aandacht, wat gezien de lugubere achter-grond ons kan doen huiveren.

Wil men in interaktie met entiteiten komen, dan is dat een kompleet andere in-steek. Dan moet men gebruik maken van de POORTEN tussen beide dimensies be-staan: portalen of kanalen die zich op sommige momenten OPENEN en dan toe-gangbaar worden. Vergeet al die tralala en onzin die daarrond traditioneel wordt op-gehangen, door je aandacht op deze voornaamste vereiste te vestigen: om dat te kun-nen moet men in de eerste plaats zélf OPENSTAAN. Voornamelijk in de twee boven-ste chakra's: het "derde oog" om te kunnen kommunikeren ZONDER woorden, maar door rechtstreeks telepaties gedachten te kunnen opvangen en uitzenden, te "lezen" en te "versturen". En natuurlijk ook de kruinchakra waarmee men zich "uitstrekt" in de spirituele of fijnstoffelijke wereld. Waarschuwing: dit in NIET voldoende; men moet zich ook kunnen SLUITEN wanneer dit nodig is. Waarom is duidelijk: er zwer-ven daar aan de andere kant ook negatieve entiteiten rond, die je willen pesten, "slechte gedachten" proberen toe te fluisteren of je proberen te verleiden tot "slechte daden". Ook aan gene zijde, moet men zich kunnen handhaven en beschermen. Spookverhalen en gruwelfilms overroepen aanzienlijk tot wat negatieve entiteiten in staat zijn, maar wie zich niet voor hen kan sluiten, heeft dat het effekt van achter-volgd te worden door dazen of wespen die men niet van zich kan afslaan. Dus: men moet tegelijk goed GEGROND zijn in zijn onderste twee chakra's, en goed gecen-treerd zijn in zijn derde. Het zijn zijn ankers in de konkrete realiteit, waaraan men zich moeten kunnen "terugtrekken".

Hetzelfde voor wat betreft de zogenaamde astrale reizen tijdens zijn slaap. Tijdens onze SLAAP zijn ons fysiek en mentaal lichaam aan het rusten en heropladen, en kan onze geest daardoor in "zijn" domein vertoeven: de geestelijke of fijnstoffelijke di-mensie/wereld. Ook de geest blijft hierbij dus verankerd aan lichaam door middel van een zilveren "navelkoord", zoals een astronaut met een koord blijft hangen aan zijn ruimtetuig, en zoals een embryo met een navelstreng blijft verbonden met de moeder. De entiteiten verschijnen dan in ons DROMEN als personages: sommige bekenden -levend of niet meer levend- komen ons gewoon regelmatig bezoeken. Maar als er in onze dromen onbekenden voorkomen die we nooit eerder hebben ont-moet, betekent dit dus dat we worden bezocht door entiteiten. In onze dromen kun-nen zij ons iets vertellen of door een bepaald scenario te volgen, het thema verduide-lijken dat zij ons willen mede delen. Het vergt een beetje beheersing over zijn dro-men, om daarin dan een antwoord terug te kunnen geven.

De interaktie met gidsen gebeurt niet louter 's nachts, en niet via algemene porta-len; met hen heeft men een permanente, rechtstreekse en persoonlijke verbinding. Als een soort direkte telefoonverbinding. Channeling is hierbij éénrichtingsverkeer van gene zijde naar deze zijde: strikt gezien leveren deze vaak heel hoogdravend klin-kende adviezen zelden adekwate informatie voor het leven aan deze zijde. Een sja-maan bemiddelt tussen beide werelden of dimensies, wat inhoudt dat hij luistert naar wat de entiteit hem mede deelt, en dit dan "vertaalt" naar het konkrete vlak van toepassing langs deze zijde. Terwijl hij met zijn bewustzijn het omgekeerde trajekt aflegt: het onderzoek van een bepaald probleem in de levenspraktijk, vereist een duik in de spirituele dimensie om een dieper inzicht of wijsheid als antwoord daarop te kunnen vinden. Loutere "spirituele" antwoorden vanuit een nondualisties bestaan aan de andere kant, zijn niet relevant voor de dualistiese en imperfekte we-reld van het fysieke bestaan. En louter "materialistiese" of triviale antwoorden mis-sen de diepgang om buiten of boven dit patroon te kunnen zien. Dat laatste is ook de reden waarom ik de loutere vormstudie van orbs nutteloos vindt (gezichten, num-mers, kleuren, ...): dat is de manier waarop het "wetenschappelijk" of linkerhersen-helft-denken werkt, en ons in deze niets wijzer kan maken. En dat is ook de reden waarom ik mijn eigenlijke studie ervan 10 jaar geleden had afgesloten. De waarheid ligt in de eenvoud: ingewikkelde teorieën of verklaringsmodellen voor het orbs-feno-meen ontwikkelen, dienen als exkuus om "ze" niet te moeten accepteren voor wat en wie ze zijn (geweest).