Art 37
RUBRIEK: Intuitie-Energie    Geplaatst op 12 november 2026
Het lezen van de ( externe en interne) realiteit
                            Het lezen van de EXTERNE realiteit

Wanneer we een boek lezen, dan vergt dat een mentale inspanning om het verhaal te volgen -ingeval van een roman-, of te begrijpen -ingeval een wetenschappelijk of fi-losofies werk-. Men kan weliswaar entoesiast worden of mee gesleept worden door dit verhaal, maar gezien we zélf NIET deelnemen aan dat verhaal en een ander het geschreven heeft, zitten we bij het lezen letterlijk en figuurlijk in de komfortabele ze-tel van toeschouwer: er is steeds die VEILIGE AFSTAND tussen onszelf en de "rea-liteit" die in het boek wordt beschreven. In het rationeel denken noemt men dat de object-subject-splitsing: de (passieve) "aktiviteit" van het lezen of van het kijken zoals bijvoorbeeld naar een film, zorgt ervoor dat we ons weliswaar mentaal-emotio-neel betrokken kunnen voelen bij het "gebeuren", maar zonder ooit ECHT dat gebeu-ren te moeten ervaren "aan den lijve". We kunnen ons mentaal IDENTIFICEREN, maar tegelijk veilig BUITEN de (aktieve) realiteit ervan blijven. Het is zoals bij dro-men, waarbij men weet dat het maar een droom is, waaruit men ieder moment wak-ker kan schieten.

De uitvinding van het schrift, de boekdrukkunst, de tekening, de fotografie, de schil-derskunst, de film, het Internet, hebben er dus aan de ene kant voor gezorgd dat de mens zijn fantasmes en angsten kon in beelden uitdrukken: een gezonde uitlaat-klep om ze UIT te beelden zonder ze per se te hoeven ervaren en ondergaan in de WERKELIJKHEID. Maar hebben er aan de andere kant net zo goed voor gezorgd van een innerlijke wereld van fantasie of ver-beelding te kunnen blijven in stand houden, zonder die in de externe realiteit te moeten beleven "tot zijn scha en schan-de". Resultaat: BUITENWERELD en BINNENWERELD zijn dan en hierbij min of meer afgescheiden werelden geworden. Gescheiden door zijn positie van toeschou-wer: men kijkt veilig binnenin zijn "huis" doorheen het kijk-venster naar de werke-lijkheid, die zich buitenshuis afspeelt.

Deze splitsing tussen uiterlijke en innerlijke wereld, tussen REALITEIT en voorstel -ling van die realiteit in zijn verbeelding, ligt aan de basis van het dualisme dat in spirituele middens zo vaak als oorzaak van vele ellende wordt aangewezen. Door-gaans worden hierbij het denken als de veroorzaker, en het ego als de schuldige hier-van aangewezen, maar die worden daarbij in de eerste plaats MISBRUIKT als de "usual suspects".
Het feit dat vandaag de zogenaamde VIRTUELE WEEERGAVE meer en meer de wa-re realiteit komt vervangen, vergroot natuurlijk die KLOOF tussen wat men als "wer-kelijkheid" kan ervaren, en wat als "werkelijkheid" wordt voorgesteld. Wat ook de reden is waarom de meeste mensen het zo moeilijk hebben om nog onderscheid te kunnen maken tussen wat WAAR is, en wat niet. Ze kunnen de realiteit van iets niet meer "lezen" in zijn echtheid, maar laten zich vangen aan de voorstelling, de presen-tatie, de mooie schijn, een geprojekteerde illusie. Ook mensen zelf kunnen ze maar moeilijk meer "lezen" in wie ze ZIJN en wat ze bedoelen, maar gaan af op hoe die er-uit zien, op wat die zeggen, beweren, verkondigen, .... Vandaar dat al die misleidin-gen mogelijk zijn: verkeerde voorstellingen en leugens worden voor realiteit geno-men. Phising en gaslighting zijn technieken die daarop berusten. Als de perceptie van de realiteit in de oppervlakte of in de vorm blijft steken, ziet men alleen maar zo-als bij een ijsberg de top die boven water uitsteekt, ttz 1/7de van de de totale werke-lijkheid.
                            Het lezen van de INTERNE realiteit

Daar waar OPENHEID een noodzakelijke voorwaarde is om de externe realiteit kor-rekt te kunnen registreren en duiden ttz ZOALS ZE IS, is OPRECHTHEID de nood-zakelijke voorwaarde om waarheidsgetrouwe SIGNALEN over de WERKELIJKE toedracht of toestand te kunnen geven. De WAARHEID en niets anders dan de waar-heid, zoals dat benoemd wordt.

Dat is iets wat alle ouders ter wereld aan hun kinderen meegeven: je mag niet lie-gen; ttz je mag de interne werkelijkheid niet ANDERS voorstellen dan ze IS. Zeg wat je ECHT denkt; deel mee wat je ECHT voelt; en hou niets achter, verberg niets, ver-zwijg niets, verbloem niets. Dat is niet alleen ingegeven door hogere pedagogiese mo-tieven, maar ook en in de eerste plaats als pragmatiese basis van een EERLIJKE RELATIE: om op een goede manier te kunnen samenleven of samenwerken, is het noodzakelijk om te weten WAT er (mee)speelt. Iets achterwege houden wat de ander moet weten om ermee rekening te kunnen houden, kan de goede verstandhouding immmers op tal van manieren bemoeilijken of bezwaren. Niet in het minst omdat het op wantrouwen ipv op vertrouwen steunt: je partner vertrouwt erop dat je hem belangrijke informatie zal mededelen; hij heeft die nodig om in goede relatie met jou te staan. En het is van jouw kant ook nodig om die kenbaar te maken, om door je partner goed begrepen te kunnen worden. Die moet niet beginnen gissen naar wat er met jou scheelt.

In de SOCIALE kontext blijkt dat echter eerder een nadeel dan een voordeel te zijn: hij die het voordeel heeft van voor-kennis en tegelijk niet in zijn kaarten laat kijken, is de ander of de konkurrenten steeds een stap voor. Kennis is immers macht, ttz dat zijn tegenstander in ONwetendheid laten, steeds een strategiese voorsprong op-levert. Je moet maar naar de menselijke geschiedenis te kijken, om te beseffen dat misleiding, bedrog en leugens vaak gebruikte stategieën waren in de politiek, de eco-nomie en in de oorlogsvoering (en daarbij vaak hand in hand gingen). Ook al "duurt eerlijkheid het langst", is hij die zich eerlijk -open en bloot- opstelt kwetsbaarder, terwijl hij die zich achter leugens of maskerades verbergt dat stukken minder is. Al-leen: wanneer hij op het einde van de rit ont-maskert wordt of op zijn leugens be-trapt wordt, staat hij pas echt in zijn onderbroek ten schande. Maar op dat vlak lijkt de mens soms ook een regelrechte egoïst te kunnen zijn, die er de voorkeur aan geeft rijk met schande te willen zijn, boven oprecht en solidair met zijn medemensen.

Het komt er dus op aan van GEEN MANIPULATIES op je innerlijke realiteit uit te voeren. Geen projecties naar wat men zou WILLEN, wensen of verlangen. Geen idealisaties naar het perfecte model, het ideologies concept, het religieus program-ma dat men nastreeft. Geen verberging van de tekortkomingen en van de minder fraaie kanten of aspekten om zich BETER voor te doen komen dan men is. Waarheid is geen ideologies, maar een pragmaties begrip: het is wat het is. Het geeft een STAND van zaken weer: hoe je je echt voelt, wat je echt denkt, met welk probleem je zit.
Interne en extern realiteit zijn communicerende vaten

Omdat er steeds een aspekt van ONTVANGEN-REGISTREREN (en dus ook ACCEP-TEREN) aanwezig, en aan de andere kant tegelijk ook een aspekt van GEVEN-UIT-ZENDEN (en dus ook MEDEDELEN) is, is er sprake van UITWISSELING of weder-zijdse beïnvloeding. Door ervaring van de externe realiteit, kan men zich innerlijk een BEELD of VOORSTELLING daarvan maken; en deze KAART of interne MEN-TALE MAP zal dan weer ook mede bepalen hoe men voortaan die externe realiteit zal instappen.

Tussen (externe) realiteit of PRAKTIJK en (interne) voorstelling of TEORIE, is dus een voortdurend toetsing-en checking-proces aan de gang waarbij de mens LEERT uit zijn levenspraktijk in de realiteit, en daarmee zijn mentale map OVER hoe hij die realiteit "ziet" korrigeert en aanpast aan zijn vernieuwde inzichten en le-ringen. Om deze realiteit te KUNNEN ervaren moet men derhalve een OPEN MIND hebben: wie AFGESLOTEN staat in zijn innerlijke wereld rond een BELIEF, staat immers niet meer rechtstreeks in VERBINDING met de buitenwereld, maar bekijkt en "leest" die steeds doorheen de bril en de frame van zijn belief. Men ziet dan alleen wat men WIL zien, omdat een censuurprogramma binnen zich alles wat NIET in overeenstemming is met het belief BUITEN houdt, dwz verhindert dat het vanuit de buitenwereld in de binnenwereld zou binnen sijpelen. Zichzelf in een belief of een bepaalde voorstelling van de realiteit OPSLUITEN, kan men daarom vergelijken met gevangen worden gehouden door een bepaald scenario dat keer op keer als een vir-tuele FILM in de geest wordt gedraaid: het CONCEPT of PATROON.

Het rationeel-wetenschappelijk materialisme poneert dat de externe realiteit de eni-ge realiteit is die ertoe doet, want "objektief" registreerbaar en meetbaar is, en ver-werpt eigenlijk het bestaan van een innerlijke realiteit omdat die "subjektief" en niet meetbaar is. Maar dat omgekeerde net zo goed kan, zien we vaak in spirituele mid-dens opduiken : de innerlijke voorstelling PROJECTEREN als de ENIGE realiteit. Er "bestaat" geen realiteit LOS van de mens, maar de mens KREEERT de realiteit met zijn bewustzijn. Maar wanneer deze innerlijke KAART zogezegd de enige "echte" realiteit is, dan doet wat men in de buitenwereld konkreet doet, er (zogezegd) niet meer toe, want dat is niet in staat de innerlijke voorstelling tegen te spreken (sic) of te ontkrachten. Men ontslaat zichzelf aldus van de opdracht de uitelijke realiteit te lezen om te checken of deze voorstelling al dan niet klopt.TEORIE en PRAKTIJK zijn eigenlijk van elkaar LOS gerukt, waardoor de teorie zich niet (meer) konkreet hoeft te bewijzen in de ene zin, en waardoor de ervaring of empirie in de praktijk niets meer duidelijk kan maken over de teorie in de andere zin. Overtuigd van de korrekt-heid van zijn VISIE of BELIEF, is men niet bereid om die te toetsen tov hoe ze zich REALISEERT in de werkelijkheid. In plaats van KOMMUNIKERENDE VATEN te zijn die met elkaar in interaktie en uitwisseling staan -men leert een teorie opstellen uit de praktijk en de praktijk bevestigt of ontkent een teorie)- worden teorie en prak-tijk een soort VICIEUZE CIRKELS die los van elkaar rondjes draaien tussen hun ei-gen "logika" en noodwendigheden.

Vandaar dat gepatendeerde leugenaars en fantasten nooit het gevoel hebben zich te moeten bewijzen: de praktijk van wat ze DOEN staat zogezegd los van wat ze ZEGGEN, en vermits de praktijk steeds de weerslag is van de teorie, doet geen enkel "bewijs" die dat logenstraft ertoe. President Trump is een typies adept hiervan en illustreert perfekt zijn voorgangers wanneer die "met een gespleten tong spra-ken".
                            De trage en snelle manier van lezen

Elk principe heeft zijn specifieke manier van werking en voorwaarden die moeten vervuld zijn om te KUNNEN werken. Beiden vereisen een LEERPROCES: het eerste door te leren verkennen met het bewustzijn; het tweede door te leren gebruiken met zijn ervaring. Want BEIDE aspekten van de DUALE werkelijkheid zijn erin betrok-ken: de EXTERNE buitenwereld om er de signalen in te herkennen en op te vangen; en de INTERNE binnenwereld om die signalen te kunnen duiden en te begrijpen ttz op de juiste wijze te interpreteren.

Voor wat het lezen van een persoon of een situatie betreft, zijn er 2 mogelijkheden: het lange en het korte trajekt, afhankelijk van de tijd die men daarvoor krijgt. Krijgt men die tijd, kan men op zijn gemak ook zijn tijd NEMEN om in alle rust te reflekte-ren en na te denken, en daarvan een evaluatie met zijn bewustzijn te maken: dat is de weg van wijsheid. Heeft men daarentegen GEEN TIJD, en is een snelle beslissing vereist, dan kan men terugvallen op zijn intuïtie. In ieder geval is de realiteit in het hier en nu kunnen lezen een kwestie van praktiese STREETWISDOM en credibility, en niet een kwestie van een teoreties CONCEPT in zijn mind te volgen. Wat zich in de buitenwereld kan afspelen, ontvouwt zich immers niet volgens een gekend sce-nario waarover men de kontrole heeft. Het is geen herhaling van een gekende "film" die men reeds een aantal keren gezien heeft, maar een nieuw AVONTUUR waaraan men DEELNEEMT en derhalve ook zijn positie zal moeten in kunnen handhaven.

Bij een goed funktionerende intuïtie is men in staat de buitenwereld met OPEN geest te observeren. De aanwezigheid van een BELIEF werkt daarbij steeds beknottend, omdat ze oogkleppen doet dragen die een open kijk verhindert, en het zicht beperkt. Bij een goed funtionerende intuïtie is diezelfde geest in staat om OBJEKTIEF te in-terpreteren. Want zoals ik reeds bij "Het Zien is een bewustzijnsakt" heb beschreven, moet het bewustzijn bereid zijn "de naakte waarheid" te ervaren: DE REALITEIT ZOALS ZE IS. ZONDER er operaties op te willen uitoefenen als projectie en reductie, of andere censuurprogramma's om te interpreteren NAAR wat men WIL zien of er-varen. Krishnamurti heeft beklemtoond hoe belangrijk het is om ZONDER belief te zijn: een belief doet zowel de waarneming als de interpertatie steeds NAAR het belief toe VERTEKENEN. Een belief laat geen intuïtie toe, want de kans dat men dan op te-genstrijdige (met het belief of vast concept) informatie zou botsen, is dan te groot.

Hoe funktioneert intuïtie? Waarom zien intuïtieve mensen "meer" dan wat anderen zien? Het is GEEN "speciaal talent" of zo, maar iets wat IEDEREEN bezit. Maar voor -eerst zien zij dus MEER omdat zij AANDACHTIGER kijken, beter observeren en meer opmerken. De speurneus met zijn ONDERZOEKENDE geest die alle détails onder de loupe neemt. GECONCENTREERD kijken, versus oppervlakkig en vluchtig waarnemen. Een kwestie van FOCUS dus. Vervolgens: vanwege hun RECHTERHER-SENHELFT-DENKEN kunnen intuïtieve mensen ook MEER halen uit wat ze zien. Het "gewone" of causale denken werkt horizontaal in één enkel bestaansvlak; maar het holisties denken werkt VERTIKAAL waardoor het stukken met ANALOGE VER-BANDEN tussen VERSCHILLENDE bestaansvlakken laat zien. Intuïtieve mensen worden hierdoor goed in het herkennen van zulke analogieën, wezensverbanden, PATRONEN.
                            Het lezen met behulp van Intuitie

Als gevolg van dat kunnen herkennen van PATRONEN, wordt de realiteit niet alleen rijker en veel-lagig, maar ook gestructureerder, beter omlijnd, duidelijker. Een ander begrip om dat te omschrijven is: HELDER. Naargelang het specifiek kanaal of de specifieke manier waarop die intuïtie wordt gebruikt, spreekt men dan over helder-ziendheid, helder-horendheid, helder-voelendheid, helder-wetendheid, helder-den-kendheid. Over wat gaat het hierbij eigenlijk, en wat is het verschil met de "gewone" vorm?

Welnu, die "-heid" in de omschrijving, legt de vinger op het verschil: het is een STAAT, een staat van zijn. Bij helder-ziend-heid bijvoorbeeld, brengt men zich in een HOGERE staat van zijn, dan deze waarbij men gewoon "zakelijk" de dingen des levens observeert. Men schakelt als het ware een versnelling HOGER; iets wat men in esoteriese kringen vaak als "het verhogen van trillingsgetal" omschrijft. Een ver-hoging waardoor men in staat is om VOORBIJ de grens van de loutere stoffelijke VORMEN (feitelijkheden) te zien en een glimp op te vangen van de energie die de stof bezielt. Anders geformuleerd: de materiële (verschijnings)vorm van een levend wezen is drager van een welbepaalde energie of uitstralingsveld dat men kan zien en "lezen", ttz duiden. Dat zijn geen hoogdravende woorden, maar de beschrijving van WAT er dan exakt "gebeurt". Zien is een bewustzijnsakt, in de zin dat men dus op verschillende manieren kan zien, naargelang de mate waarin zijn bewustzijn daarin betrokken is: van louter zintuiglijk zien waarbij men louter naar "vormen" kijkt, tot bewust zien, waarbij naar het wezen kijkt dat IN die vorm "aanwezig" is, naar de energie die in de materie aanwezig is.

In de astrologie wordt dit gesymboliseert door de overgang van Steenbok naar Wa-terman, waarbij men DOOR de Poort der Stof gaat (zie afbeelding hierboven). In Steenbok is men nog met handen en voeten gekluisterd aan de Stof of de uiterlijke verschijningsvormen der dingen; terwijl in Aquarius men zich bevrijdt van deze kluisters en in staat wordt om de ware toedracht van het leven te ontwaren. Andere mogelijke symbolen hiervan zijn de Hemelpoort die men kan bereiken door zijn Aards lichaam af te leggen bij exkarnatie. Of andere Portalen die toegang bieden tot de "Oneindigheid" zoals een Galaxiese spiraal of de "oneindige" cirkel van Wu Ji in het Taoisme, de Enso in het Zen-Boeddhisme, of de Ouroboros in de Alchemie.

Het leren gebruiken van zo'n intuïtief kanaal berust op een bepaalde instelling om meer naar BINNEN te kijken, te voelen, te ....., en natuurlijk ook op het OEFENEN daarvan. Veel mensen die helder-begaafd zijn, krijgen schrik om het te leren gebrui-ken door de weerstand en druk die erop komt vanuit hun direkte omgeving, hun kul-tuur, de religie waarin ze opgroeien, de misverstanden die eruit ontstaan. Als kind wou ik geen hand geven aan "de mensen" omdat ik dan voelde wat er in hen omging. Het is dus zowel een vloek als een zegen, en het is niet altijd duidelijk of de "ander" deze informatie eigenlijk wel wenst. Veel helder-begaafde personen zullen dan ook naar "veiligere" want meer verborgen manieren en werkzaamheden zoeken om hun intuïtie ongemerkt te kunnen gebruiken, zoals in de kunst, de zakenwereld (jawel), de entertainement-sector, de zorg-sector, ...... Een belangrijk gegeven is, het vermo-gen zodaning te trainen, dat men het uit eigen beweging kan IN-schakelen en weer UIT-zetten waneer men dat zelf wilt. Het eerste gebeurt immers vaak buiten zijn wil om; heel zeker wanneer men jong is, en het hem "overvalt". Het tweede is een be-langrijk aspekt in het beroepsmatig (goed) gebruik ervan, omdat teveel gebruik -zo-als dat het geval is voor alles- tot afbotting en afvlakking leidt. Intuïtie, bestuurd door het bewustzijn, volgt immers de noodwendigheden en de "gezondheid" van datzelfde bewustzijn; alsook de algemene wetmatigheden waaraan alle bewustzijns onderworpen zijn.